บทที่ 20 คนมันรักไปแล้ว
รัชณกรอาบน้ำสระผมจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย เขาออกไปยืนริมระเบียง เหม่อมองไปยังแสงไฟที่สว่างไสวพร่างพรายในยามดึก แสงไฟในเมืองกรุงกลบแสงดาวที่อยู่บนท้องฟ้าจนแทบมองไม่เห็น เขาเผลอพ่นลมหายใจออกมาเสียงดังเป็นรอบที่ร้อย ทำให้นาวินหลุดยิ้มออกมา เขามายืนด้านหลังรัชณกรได้พักใหญ่แล้ว แต่ดูเหมือนเจ้าเพื่อนตัวดีกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีคนกำลังจ้องมองอยู่
“มีเรื่องให้เครียดนักหรือไงถึงได้ถอนใจเสียงดังขนาดนั้น”
“ไอ้นาวิน” รัชณกรหันหลังไปมองเพื่อน
“เข้าไปข้างในเถอะ ดึกมากแล้วน้ำค้างลง เดี๋ยวจะไม่สบาย” นาวินเอ่ยปาก รัชณกรเดินตามนาวินเข้าไปในห้องรับแขก เขานั่งลงบนโซฟาตัวกว้าง เอามือประสานกันไว้ด้านหน้า
“คืนนี้แกไม่ได้เมาจนขับรถไม่ไหว ไอ้รัช ฉันเป็นเพื่อนแก ฉันรู้ดี”
“เออ รู้ก็ดี”
“แกห่วงโณขนาดต้องตามมาเฝ้าเลยเหรอวะ” นาวินเปิดบท รัชณกรแสยะยิ้ม
“แล้วแกคิดว่าไงล่ะ คิดว่าฉันห่วงไอ้โณหรือห่วงแก”
“น้ำหน้าอย่างแกเหรอจะมาห่วงฉัน”
“รู้ตัวก็ดี โณเป็นเพื่อนสนิทฉัน อย่างเอานิสัยราชสีห์ที่เอาไม่เลือกหน้ามาใช้กับเพื่อนคนนี้ของฉันเด็ดขาด” รัชณกรชี้นิ้ว นาวินยักคิ้วแผล่บ เขาอมยิ้มกรุ้มกริ่ม
“ถ้าฉันจะบอกว่าฉันจริงจังกับเพื่อนแกคนนี้ล่ะ”
พูดยังไม่ทันจบ นาวินต้องเบิกตากว้าง อึกอัก เพราะเจ้าคนมือไวตีนไวพุ่งเข้ามากระชากคอเสื้อ สายตาเอาเรื่องพร้อมต่อยได้ตลอดเวลา
“ไม่ได้!”
“โอเค ฉันยอมแล้ว ปล่อยฉันก่อน”
นาวินเอาน้ำเย็นเข้าลูบ รัชณกรหายใจฟืดฟาด หงุดหงิดเต็มประดา นาวินจึงเข้าเรื่องจริงจัง
“แกรักโณใช่ไหม”
“ไอ้นาวิน!”
“มาถึงขนาดนี้แกไม่ต้องปิดฉันหรอกว่ะ แสดงออกแบบนี้ใครเห็นก็พอจะเดาได้” นาวินคาดคั้น ทำให้รัชณกรหมดหนทาง เขาถอนหายใจพรวด
“เออ!”
“ไอ้รัช โณเป็นเพื่อนสนิทแกนะเว้ย แกคิดอย่างนี้กับเพื่อนสนิทแกได้ยังไง” นาวินเตือนสติ
“ฉันรู้ว่าไอ้โณมันเป็นเพื่อนสนิทฉัน แต่ทำไงได้ มันรักไปแล้วนี่หว่า”
“เพราะงั้นแกเลยตามหึงตามหวงตามกันซีนคนที่มาจีบโณแบบนี้เนี่ยนะ” นาวินถามต่อ แม้นจะไม่มีคำตอบออกมาจากปากของรัชณกร แต่นาวินก็พอจะเดาได้ เขาส่ายหน้าระอากับเพื่อนตรงหน้าเหลือเกิน
“แกควรจะจัดการความรู้สึกของตัวเองก่อนที่จะมองหน้าโณไม่ติด”
“ทำไมฉันต้องจัดการความรู้สึกของตัวฉันด้วยวะ” รัชณกรหันไปถาม หงุดหงิดเต็มประดา
“เพื่อนกับเพื่อน มันไม่มีวันเป็นไปได้ ถ้าโณเค้ารักแก เค้าไม่ปล่อยให้เป็นเพื่อนกับแกมาเป็นสิบปีหรอก แกตัดใจซะเถอะ” นาวินตบบ่ารัชณกรเบาๆ รัชณกรหรี่ตามองเพื่อนข้างกายอย่างใช้ความคิด
“ไม่ล่ะ ฉันไม่ตัดใจ” รัชณกรพูดเสียงเรียบ
“ทำไม”
“เพราะหลังจากนี้ฉันจะเดินหน้าจีบไอ้โณ ฉันจะไม่เป็นเพื่อนกับมันอีกต่อไปแล้ว” รัชณกรพูดด้วยความมั่นอกมั่นใจ นาวินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ
“แม้จะรู้ว่าถ้าเกมนี้พลาด แกอาจจะต้องเสียเพื่อนสนิทไปตลอดชีวิต?”
“เรื่องนั้นฉันรู้ แต่ฉันตัดสินใจแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นแกก็เตรียมตัวเจอคู่แข่งที่น่ากลัวได้เลย เพราะฉันก็จะเดินหน้าจีบโณเหมือนกัน!”
คำพูดของนาวินดังก้องอยู่ในหัวจนทำให้รัชณกรต้องนอนเอาแขนก่ายหน้าผาก แต่… เขาจะไปกลัวอะไรกับไอ้เพื่อนหน้าหมาที่นอนข้างกายคนนี้ ในเมื่อมันเป็นคนยังไง นิสัยยังไง เขาเองที่รู้ดียิ่งกว่าใครๆ ในเมื่อรู้เขาและรู้ตัวเราแล้ว เกมนี้เขาจะไม่เป็นฝ่ายแพ้แน่นอน ก็ลองดูสิวะว่าเขาจะเอาชนะใจไอ้โณไม่ได้!
